Designated Survivor & Daaromdoenwijdit

Wat de Netflix-serie Designated Survivor en Daaromdoenwijdit met elkaar te maken hebben

Jack is back. Het zegt je misschien niets, maar ik verslond 24. De TV-serie met in de hoofdrol Kiefer Sutherland die als Jack Bauer, geheim agent en superheld, in de jaren na 9/11 hele terroristische organisaties uitschakelt en het land (of de wereld) redt. Sinds september van dit jaar staat Designated Survivor op Netflix. Uit nieuwsgierigheid naar een nieuwe serie van Sutherland, besloot ik de pilot een kans te geven – want toegegeven, de laatste seizoenen 24 waren niet al te best. In het kort (zie ook deze recensie op de Groene): na een immense bomaanslag op het Capitool tijdens de State of the Union is de hele politieke en rechtelijke top van de VS weggevaagd. Op één persoon na, de onbeduidende minister van Wonen en Stedelijke Ontwikkeling, Tom Kirkman. Hij is de designated survivor en kijkt in een bunker op veilige afstand naar de Amerikaanse Troonrede. Nog dezelfde nacht wordt hij ingezworen als de nieuwe president en commander in chief.

Inmiddels zijn we vier afleveringen verder (iedere woensdag komt er één online) en ik ben fan. Niet omdat het een nieuwe 24, House of Cards of The West Wing is. Nee, Designated Survivor laat iets anders en ongebruikelijks zien: een president die tegen wil en dank zijn ambt uitoefent. Waar de recente Witte Huis-series overeenkomen door een president neer te zetten die extreem slim is (Bartlet uit The West Wing), zeker van zijn zaak is, macht fijn vindt of er een donkere kunst van heeft gemaakt (Underwood uit House of Cards), laat Designated Survivor tot nu toe een president zien die durft te twijfelen. Een president die met zijn vrouw en kinderen op de eerste nacht in het Witte Huis liever zou wegvluchten dan de touwtjes in handen te nemen, die niet meteen een zondebok voor de aanslagen wil aanwijzen en over te gaan tot oorlog, nadrukkelijk tegen de wens van de legertop. Een president die in zijn eerste speech aan het volk vooral oprecht wil zijn.

Het is een verademing om te kijken naar een politicus die vooral mens is en – ook naar de buitenwereld – zijn twijfels en naïviteit toont. Misschien komt het door al het geweld van de échte Amerikaanse politiek, de poppenkastdebatten van Clinton en Trump en de holle machotaal van laatstgenoemde, maar ik ben er een beetje klaar mee. De VS – maar Nederland zeker ook – kan mensen gebruiken zoals Tom Kirkman in de eerste afleveringen van Designated Survivor. Het is een misvatting dat ‘het volk’ alleen maar houdt van sterke leiders die altijd een antwoord hebben, nooit twijfelen, machines zijn die nooit fouten maken (en dat vooral niet toegeven als ze er wel één maken). Wat dat betreft kan de heimwee naar president Obama nu al beginnen; hij durfde het aan om begin oktober dit essay te schrijven in The Economist over de inhoudelijke uitdagingen die er voor zijn opvolger zijn blijven liggen nu hij er na acht jaar mee moet ophouden.

Als we de politiek en de burger in onze democratieën dichterbij elkaar willen brengen met meer wederzijds vertrouwen, dan hebben we oprechte en ‘menselijke’ politici nodig die zich niet (willen) gedragen als superhelden of moderne heiligen. Ik ben benieuwd wat macht met president Kirkman gaat doen de rest van het seizoen. “He’s turning into a different person”, merkte zijn adviseur Emily al met schrik op in de vierde (en meest recente) aflevering. Gaat president Kirkman voor de bijl, of blijven we een president nieuwe stijl zien?

 

 

Advertenties

Categorieën:Artikelen, Uncategorized

Ayla Schneiders

Statenlid D66 Provincie Utrecht - Student Academische Lerarenopleiding Primair Onderwijs HU / UU - Afgestudeerd toneelschrijver HKU