De vechtcultuur van ouwe mannen…

Vorige week zaterdag vond in Zeist het “1e Festival van de inclusieve politiek” plaats. Geen start voor een nieuwe politieke partij, maar een beweging die streeft naar een politiek, waarin vertrouwen centraal staat. Ruim 100 deelnemers gingen met elkaar aan de slag.

Het festival werd ’s morgens “geopend” met een artikel in dagblad Trouw met de intrigerende kop “ Weg met die vechtcultuur van ouwe mannen”. Niet bepaald een kop, waar het streven naar verbinding en vertrouwen van af straalt. Wat is er aan de hand?

Ubuntu.

 

Op dit moment is nog 2,2% van de Nederlanders lid van een politieke partij. Dat is het laagste percentage in de naoorlogse geschiedenis. Politieke partijen doen er alles aan om de Nederlander duidelijk te maken waarom op die partij moet worden gestemd en niet op een andere. Verschillen – hoe klein soms ook – worden uitvergroot en soms zelfs “bedacht”. In Kamerdebatten probeert elke partij het meest voor de interruptiemicrofoon te staan en probeert elk Kamerlid vooral om de aanwezige pers op te zoeken voor een korte “quote”.

Als er echte verschillen bestaan tussen partijen moeten die naar voren worden gebracht. Daar zijn partijen voor. En daar heeft de kiezer waardering voor. Die waardering is er bepaald niet voor vitterij en het opblazen van verschillen. Dat maakt juist dat de kiezer een hekel heeft aan de politiek.

Je zou kunnen zeggen, dat het huidige politieke systeem leidt tot een profileringsnoodzaak en in zekere zin tot een vechtcultuur. Als er niet gevochten wordt, maar constructief wordt samengewerkt, dan vinden we de politiek al gauw saai. In elk geval besteedt de pers er dan geen aandacht aan. (Ik geef de pers niet de schuld).

Voor velen is die vechtcultuur ook de hoofdreden, dat vrouwen zo weinig belangstelling hebben voor de politiek en dat ze in de politiek zittende zo vaak met de kop tegen de muur lopen.

Vooral jonge mensen zijn – in hun functies – steeds meer gedwongen om het mét elkaar te doen. Zonder samenwerking kun je in je beroepsleven niet meer succesvol zijn. En juist die mensen zien, dat samenwerken in de politiek eigenlijk wordt afgestraft. Als je een fout maakt, wordt dat afgestraft. Dan wordt je weggestuurd. Je krijgt geen tweede kans. De organisatoren doen dat vanuit de filosofie van Mandela, die ook wel Ubuntu wordt genoemd. Niet praten over grote structuurveranderingen , maar door feitelijk gedrag van verbinding en verzoening de wereld (van de politiek) veranderen.

 

Ook structuur.

Ik heb grote waardering voor de inzet van de organisatoren. En dat er veel reden is te werken aan een cultuurverandering is duidelijk. Maar ik denk wel, dat Ubuntu meer kansen maakt, als er tegelijkertijd wordt nagedacht over noodzakelijke structuurveranderingen in ons politieke systeem. Als we niets aan dat systeem doen , dan lopen we het risico, dat de politiek vooral aantrekkelijk blijft voor hen die het verschil zoeken. En dat zijn dan zeker niet alleen de ouwe mannen.

 

Wil van der Kruijs

Advertenties

Categorieën:Artikelen

Ayla Schneiders

Statenlid D66 Provincie Utrecht - Student Academische Lerarenopleiding Primair Onderwijs HU / UU - Afgestudeerd toneelschrijver HKU